przychodzi frozee sie pouzalac

pojechal. taksa. a ja zostalam.

mialam nadzieje, ze uda mi sie z nim pojechac, ze mu pomacham, usmiechne sie , rzuce na szyje i bede zyczyla wspanialych wakacji. jak na filmach. i gowno. wielka kopa.

na lotnisku moglabym robic jedynie za zraszacz chodnikow. zero pozytku. ledwo wydukalam “pa” w progu, zamknelam drzwi i spierdolilam, zeby znowu nie musial patrzec, jak becze. pomachal mi, bo wiedzial, ze sie chowam na sofce, za firanka. odmachalam, chociaz nie widzial. ale wiedzial.

wiem, ze przyda nam sie rozlaka i tesknota, bo w wirze codziennych obowiazkow i pracy czasem zapominamy, ile dla siebie znaczymy.

ale swoje przeplakac musze. zadne tlumaczenia nie pomagaja.

no. jakos dam rade. w koncu nie ma wyjscia. a jak wroci i zacznie rozkladac swoje ciuchy WSZEDZIE, oprocz szafy i kosza na pranie, a skarpety beda fruwac na wysokosci lamperii, to se pomysle, ze durna pala bylam i po huhu w ogole byla ta cala rozpacz.